Budowa Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego w Węgrowie oficjalnie zakończona!

Otwarcie budynku Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego i uroczyste pożegnanie wieloletniego dyrektora Artura Skóry – te dwa wydarzenia na długo zapadną w pamięci mieszkańców Węgrowa i okolic. W piątek, 23 października, w nowym budynku ZOL-u odbyła się uroczystość, podczas której podziękowano dyrektorowi i uhonorowano go odznaczeniami.

Otwarcie nowego budynku Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego zbiegło się jednak z pożegnaniem wieloletniego dyrektora Artura Skóry, który po 27 latach pracy przeszedł na emeryturę. Połączenie obu uroczystości miało szczególny wymiar – dyrektor mógł jeszcze zamknąć ważny rozdział w historii placówki, doprowadzając do finału jedną z najważniejszych inwestycji powiatu węgrowskiego. 

W uroczystości, która odbyła się w nowym budynku ZOL-u, uczestniczyli zaproszeni goście, wśród nich znaleźli się m.in.: poseł Maria Koc, senator Maciej Górski, członkini zarządu województwa mazowieckiego Janina Ewa Orzełowska oraz dyrektor Departamentu Oceny Inwestycji w Ministerstwie Zdrowia Ilona Hibner. Obecni byli także – reprezentująca wojewodę mazowieckiego w radzie społecznej SPZOZ i jednocześnie wiceburmistrz Węgrowa Halina Ulińska, Starosta Węgrowski Ewa Besztak, Burmistrz Miasta Węgrowa Paweł Marchela, Burmistrz Łochowa Robert Gołaszewski, wójtowie gmin powiatu węgrowskiego, dyrektorzy i kierownicy placówek medycznych, a także przedstawiciele instytucji i organizacji współpracujących z węgrowskim szpitalem. W imieniu dyrekcji SPZOZ gości powitała prowadząca uroczystość Joanna Zygmunt. 

DLA KOGO I DLACZEGO?

Głos jako pierwszy zabrał odchodzący na emeryturę dyrektor Artur Skóra.

– Mamy jesień, piękną, polską, kolorową jesień. Jesień kojarzy się z pewnym bogactwem, gwarancją przetrwania, dobrego funkcjonowania. Tak historycznie była odbierana ta jesień, ale dzisiaj spotykamy się, by omówić o innej jesieni. O jesieni życia, która nie jest już taka ładna, nie gwarantuje przetrwania, a niesie ze sobą olbrzymie problemy. Jednym z nich jest starość. Z wiekiem ludzie stają się bardziej ułomni. Ta ułomność postępuje, prowadząc aż do niemożności zawiązania butów. Pacjent taki nie radzi sobie w życiu codziennym, nie jest w stanie się odżywić, pójść do sklepu, załatwić spraw w urzędzie. Drugim problemem są choroby, których wraz z wiekiem przybywa. Pacjenci mogliby jeszcze stosunkowo dobrze funkcjonować, gdyby mieli zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Trzeba jednak jasno powiedzieć, że często nie są już w stanie samodzielnie dotrzeć do lekarza, wykonać niezbędnych badań ani regularnie kontrolować swojego stanu zdrowia. Tymczasem właściwe leczenie i opieka mogłyby pozwolić im na lepsze funkcjonowanie. Dochodzi do momentu takiego, że pacjent nie jest w stanie rozróżnić tabletek, nie wie nawet czy zażył przeznaczone lekarstwa. No i trzeci element, który czasem wydaje się wręcz najważniejszy, to jest samotność. Wiele osób, szczególnie na wsi zostaje samych. Sąsiedzi albo się przeprowadzili, albo zmarli i taki pacjent nie ma z kim porozmawiać. Z rodzinami też jest różnie. Dobrze wiemy, że czasem ten stary człowiek nie pasuje do Warszawy, Londynu, czy jeszcze innego miejsca na ziemi. Zostaje sam, mierząc się z codziennymi trudnościami i ogromnymi problemami egzystencjalnymi. To tylko najważniejsze czynniki, które sprawiają, że jesień życia jest trudna i ciężka. Dochodzi do tego jeszcze jeden element, który paradoksalnie sami sprowokowaliśmy – wydłużenie życia. Wynika ono z poprawy warunków socjalnych i społecznych, wzrostu zamożności społeczeństwa, a także lepszego funkcjonowania służby zdrowia. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat długość życia zwiększyła się o około 10 lat. Siłą rzeczy osób w podeszłym wieku jest więc coraz więcej. Spotykamy się, aby zastanowić się, co możemy zrobić w tej kwestii, korzystając z doświadczeń krajów, które wcześniej zmierzyły się z podobnymi problemami. Jednym ze sposobów jest rozwój opieki długoterminowej, której ważnym elementem są Zakłady Opiekuńczo-Lecznicze. Takie placówki pomagają pacjentom zmagającym się z licznymi schorzeniami przetrwać i lepiej funkcjonować w jesieni życia – mówił dyrektor Artur Skóra.

Po tej części wystąpienia Artur Skóra przedstawił historię budowy nowego obiektu. Podkreślił, że inwestycja była realizowana w bardzo szybkim tempie, przy dużej presji czasu i napiętym harmonogramie. Mimo licznych wyzwań udało się jednak doprowadzić prace do końca. Dyrektor zaprezentował przygotowaną prezentację multimedialną dokumentującą przebieg budowy Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego w Węgrowie. Na jej pierwszym slajdzie przedstawił dane dotyczące opieki długoterminowej w Polsce na tle innych krajów europejskich, zwracając uwagę na niewystarczającą liczbę miejsc w tego typu placówkach. Jak wskazał, w Polsce na grupę 1000 mieszkańców w wieku powyżej 65 lat przypada 11 łóżek, podczas gdy średnia europejska wynosi 41, a w Holandii wskaźnik ten sięga około 80 . Różnice widać również w dostępie do profesjonalnej opieki – w Polsce obejmuje ona 8,5% osób potrzebujących, wobec średniej unijnej wynoszącej 28%. Dyrektor przytoczył także dane dotyczące zatrudnienia personelu opieki zdrowotnej zajmującego się tą grupą pacjentów oraz wydatków publicznych na ten cel. W obu przypadkach, jak zaznaczył, Polska pozostaje poniżej średniej europejskiej. 

– W 1998 roku nastąpiły duże zmiany, zarówno w samorządach, jak i w służbie zdrowia. Miałem zaszczyt być radnym pierwszej kadencji i pamiętam, że już wtedy mówiliśmy o potrzebie utworzenia ZOL-u. Nie było jednak możliwości, by zrealizować tę inwestycję. Z czasem ta myśl zaczęła kiełkować i powoli przygotowywaliśmy się do przedsięwzięcia. Początkowo zakładaliśmy, że wszystkie szczeble samorządu dołożą się do inwestycji, każdy w mniej więcej w jednej trzeciej, a do tego swoje środki przeznaczy szpital. Chcieliśmy, aby wspólnie gminy, miasta, powiat i SPZOZ zebrały pieniądze na realizację tego zadania. Ponieważ nie dysponowaliśmy odpowiednimi funduszami, rozważaliśmy nawet budowę etapami, niewielkimi pawilonami, tak aby stopniowo stworzyć potrzebny obiekt. Kiedy jednak przeprowadziliśmy badania geologiczne, okazało się, że na tym terenie wszędzie jest woda. Mogłoby się wydawać, że jesteśmy na górce i nie powinno jej tu być, a jednak podczas budowy woda pojawiała się z każdej strony. Realizując pewne inwestycje w szpitalu, przygotowywaliśmy się w ten sposób, że wymieniając kanalizacyjną końcówkę wyprowadziliśmy ją w kierunku działki. Inne sieci to samo, woda, gaz i tak dalej. Przygotowywaliśmy się na pieniądze, które wtedy jeszcze się nie pojawiały. Znajdujemy się na terenie dawnego gospodarstwa należącego do szpitala. Pamiętam jeszcze z czasów studenckich, że były tu chlewy, stodoły i ziemia uprawna, a całe gospodarstwo funkcjonowało na potrzeby szpitala. Z czasem zaczęliśmy je likwidować, przygotowując teren pod przyszły ZOL. Wyburzyliśmy chlewy i kuźnię, a dwie stodoły, które początkowo miały służyć jako magazyny podczas budowy, również zostały ostatecznie rozebrane. Przygotowanie terenu obejmowało także wycinkę drzew. Działka ma siedem hektarów, a część jej obszaru jest objęta ochroną konserwatorską, dlatego nie wszystko można było wyciąć. Mam jednak swoją małą zdobycz, udało mi się uratować dwa dęby, które były przeznaczone do wycinki i do dziś rosną na tym terenie. Po przeprowadzeniu różnych badań uznaliśmy, że trzeba przygotować jeden porządny projekt, dlatego ogłosiliśmy konkurs. Koncepcja była konsultowana i zmieniana, a sam projekt rozbudowywano tak, aby powstał nowoczesny obiekt spełniający wszystkie wymagania. Przełom nastąpił w 2024 roku, kiedy pojawiły się środki z Krajowego Planu Odbudowy i rozpoczęły się nabory wniosków – opowiadał dalej dyrektor.

Chętnych do pozyskania dofinansowania było wielu. Projekt był jednak złożony i powiązany z restrukturyzacją zakładów. W jego ramach zmniejszono liczbę łóżek, które nie były wykorzystywane, miały niewielkie obłożenie lub nie były już tak potrzebne w związku z planowanym utworzeniem Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego. Konieczne było również przygotowanie dokumentacji obejmującej m.in. wszystkie instalacje i uzasadnienie potrzeby realizacji inwestycji. Ostatecznie projekt zajął 12. miejsce w Polsce, co było wynikiem lepszym, niż zakładano. Nabór wniosków rozpoczął się we wrześniu 2024 roku, a dokumentację złożono 5 listopada. Dzięki wcześniejszym przygotowaniom i opracowanym planom udało się sprawnie skompletować wniosek. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpiło w marcu 2025 roku, jednak z powodu rożnych odwołań i protestów procedury przedłużyły się. Ostatecznie, etap ten udało się zakończyć 24 lipca 2025 roku. Umowa na budowę ZOL-u w Węgrowie została podpisana 1 sierpnia 2025 roku. Generalnym wykonawcą inwestycji została Grupa Ekoenergia. 

NIE BEZ TRUDNOŚCI, ALE BYŁO WARTO

Budowa nie obyła się bez trudności. Jednym z największych wyzwań okazała się zima, która przyniosła znacznie silniejsze mrozy, niż początkowo zakładano. Temperatury spadające do minus 20, a momentami nawet minus 25 stopni Celsjusza, uniemożliwiały prowadzenie części prac budowlanych. W takich warunkach nie można było m.in. wykonywać robót betoniarskich. W okresie największych mrozów prace trzeba było całkowicie wstrzymać. Przestój trwał około miesiąca lub półtora. Mimo tych utrudnień budowę udało się kontynuować, a solidna konstrukcja obiektu i wykonane prace pozwoliły stopniowo przechodzić do kolejnych etapów realizacji inwestycji.

– Budynek jest nowoczesny nie tylko pod względem wyglądu, ale także zastosowanych w nim instalacji. Są tu na przykład olbrzymie zbiorniki na wodę, którą będziemy zbierać z dachu i magazynować. W razie pożaru woda będzie wykorzystywana do gaszenia, a gdy zbiorniki będą już pełne, nadmiar wody posłuży do podlewania trawników. Takie rozwiązania zastosowaliśmy w tym budynku. Można więc powiedzieć, że jest on nowoczesny i ekologiczny. Od strony miasta, czyli od zachodu, znajduje się jego najstarsza część, która dała początek placówce ufundowanej przez hrabiego Łubieńskiego w 1923 roku. Później powstawały kolejne dobudówki, w różnych okresach historii Rzeczypospolitej. Staraliśmy się jakoś architektonicznie je połączyć, co nie było łatwe, połączyć stare z nowymi – zaznaczył Artur Skóra.

Nowy budynek ZOL-u ma obecnie 21 łóżek dla pacjentów, ale docelowo będzie ich 50. Taka liczba wynikała z kalkulacji ekonomicznej – zakładano, że jest to minimum pozwalające placówce bilansować się finansowo. Obiekt wyposażono w panele fotowoltaiczne zamontowane na dachu z trzech stron budynku, które dostarczają energię na potrzeby ZOL-u. W razie potrzeby zasilanie zapewni również agregat prądotwórczy, budynek ma też własną kotłownię gazową. Zadbano także o wykończenie wnętrz i rozwiązania ułatwiające codzienne funkcjonowanie pacjentów. Zastosowano odpowiednie, mniej śliskie wykładziny oraz drzwi otwierające się automatycznie – co ma szczególne znaczenie dla osób poruszających się samodzielnie na wózkach inwalidzkich. Na dole będą gabinety fizjoterapeutyczne i gabinety lekarzy, na piętrze zaś jedno lub dwuosobowe pokoje z łazienkami dla pacjentów. Przy budynku powstał również obszerny parking, który oferuje 50 miejsc postojowych. 

Zakupiono już również specjalistyczny sprzęt medyczny i rehabilitacyjny. Wśród wyposażenia znalazły się m.in. specjalne wanny przeznaczone do masażu wodnego i zabiegów ziołoleczniczych, w tym wanna do moczenia kończyn górnych. Budynek wyposażono w trzy windy dla pacjentów oraz trzy klatki schodowe, które mają zwiększać bezpieczeństwo. Większość pokoi będzie dwuosobowa, przewidziano również pokoje jednoosobowe. Pacjenci będą korzystać ze specjalistycznych łóżek przystosowanych do opieki długoterminowej.  Istotnym elementem wyposażenia są również łazienki przy pokojach. Zostały zaprojektowane tak, aby pacjenci mogli korzystać z nich bezpiecznie, także przy pomocy personelu. Ponadto zamontowano uchwyty ułatwiające przemieszczanie się, a przestrzeń dostosowano do potrzeb osób leżących, przewożonych na wózkach lub przenoszonych przy użyciu specjalistycznego sprzętu. Dla pacjentów, którzy nie są w stanie samodzielnie chodzić, przewidziano również możliwość korzystania ze specjalnego wózka kąpielowego. 

– Myślę, że obiekt jest naprawdę bardzo ładny, ekologiczny i nowoczesny. Otoczenie też jest super. Wokół są zielone tereny, a kiedy wejdzie się na górę, widok jest bardzo ładny. Nie widać drogi, tylko pola, więc miejsce jest naprawdę piękne – podsumował wystąpienie dyrektor Skóra.

UZNANIE, RADOŚĆ I CYWILIZACYJNY SKOK W OPIECE ZDROWOTNEJ

Kolejnym ważnym momentem uroczystości było uhonorowanie Artura Skóry za zasługi na rzecz ochrony zdrowia. W imieniu Prezydenta RP Karola Nawrockiego doradca prezydenta Krzysztof Wacławek wręczył mu Złoty Krzyż Zasługi. Odznaczenie zostało przyznane postanowieniem prezydenta na podstawie przepisów Konstytucji RP oraz ustawy o orderach i odznaczeniach.

 – Dziękuję bardzo, jestem zaskoczony. Przyjmuję to odznaczenie jako uznanie dla ciężkiej pracy, którą wykonywałem przez 27 lat. Myślę, że jest to uznanie słusznego kierunku, który został wyznaczony przeze mnie, samorząd, Radę Powiatu Węgrowskiego i Radę Społeczną ZOZ-u – jak oszczędnie wydawać publiczne pieniądze, żeby móc inwestować, zapewnić niezakłóconą działalność zakładu, żeby nie zabrakło środków dla pacjentów, a placówka mogła się rozwijać – dziękował Artur Skóra.

Po wystąpieniu dyrektora głos zabrała Poseł na Sejm RP Maria Koc, która pogratulowała Arturowi Skórze otrzymania odznaczenia, realizacji tej ważnej inwestycji oraz 27 lat pracy na stanowisku dyrektora węgrowskiego ZOZ-u.

– Panie Dyrektorze, przez 27 lat jak pan tutaj sprawował tę zaszczytną funkcję dyrektora, menedżera, wykazał się pan najwyższymi kwalifikacjami, umiejętnościami, wiedzą, zarządzaniem. Przez te 27 lat ten szpital nigdy nie był zadłużony. A przecież słyszymy o tych straszliwych długach, jakie mają szpitale powiatowe. Mieszkańcy wielu powiatów się martwią, czy te szpitale w ogóle przetrwają, czy nie będą musiały ograniczyć swojej działalności, czy nie zostaną sprywatyzowane. Ludzie to przeżywają, bo wiedzą, że szpital, w powiecie, to jest wielka wartość. Tutaj w Węgrowie dzięki panu dyrektorowi, dzięki zespołowi, który pan też wokół siebie stworzył, możemy się czuć bezpiecznie. Mieszkańcy innych powiatów nam tego zazdroszczą. Zazdroszczą nam tego, że mamy szpital, może niewielki w stosunku do innych placówek, ale wspaniale wyposażony, bezpieczny, nowoczesny, z pełną diagnostyką, ze wspaniałymi lekarzami, pielęgniarkami i ze wspaniałym personelem. Dziękuję za tę ciężką pracę, bo jest pan niezwykle pracowitym człowiekiem. Bo oprócz tego, że był pan przez 27 lat dyrektorem, managerem tego szpitala, to przecież jest też pan lekarzem, ginekologiem, położnikiem – chwaliła poseł Koc.

Maria Koc podkreśliła również, że uroczystość ma nie tylko radosny, ale i refleksyjny charakter. Zwróciła uwagę na słowa dyrektora dotyczące przemijania, starości, choroby i trudności, z którymi mierzą się osoby starsze, przewlekle chore oraz samotne. Zaznaczyła, że nowy, przestronny, nowoczesny i bezpieczny obiekt będzie służył właśnie tym pacjentom. Podziękowała również współpracownikom dyrektora oraz wszystkim pracownikom węgrowskiej służby zdrowia za wspólne zaangażowanie w realizację inwestycji. I choć, jak podkreśliła, pewien etap życia zawodowego się kończy, dyrektor nadal będzie opiekował się pacjentkami, które liczą na jego obecność. Pani poseł zwróciła się również do przyszłego dyrektora-elekta SPZOZ w Węgrowie Pawła Królasika, który obejmie stanowisko w najbliższy wtorek. Zaznaczyła, że poprzeczka została zawieszona wysoko, ale wyraziła przekonanie, że przy wsparciu starosty, zarządu powiatu węgrowskiego, samorządów, mieszkańców, a przede wszystkim pracowników ZOZ-u, szpital będzie nadal dobrze funkcjonował. 

Kolejnym wyróżnieniem dla Artura Skóry było przyznanie Medalu Benemerenti przez ordynariusza diecezji drohiczyńskiej bp. Piotra Sawczuka. Odznaczenie stanowiło wyraz uznania za świadectwo chrześcijańskiego życia, wieloletnią troskę o zdrowie społeczeństwa oraz zaangażowanie w rozwój Szpitala Powiatowego w Węgrowie. Akt nadania medalu odczytał kapelan szpitala ks. Jacek Wentczuk, a odznaczenie wręczył dyrektorowi ks. kan. Romuald Kosk. 

Głos zabrał również senator Maciej Górski, który nawiązał do przypowieści o talentach, podkreślając, że Artur Skóra łączył w sobie wiele umiejętności – od wiedzy medycznej, przez zamiłowanie do budownictwa i architektury, po zdolności menedżerskie. Zaznaczył, że mieszkańcy mogą być dumni z dyrektora, który przez ponad ćwierć wieku kierował węgrowskim szpitalem. Nazwał go przyjacielem wielu osób i wspomniał, że sam, podobnie jak wielu mieszkańców, urodził się w tej placówce. Następnie gratulacje Arturowi Skórze złożyła członkini Zarządu Województwa Mazowieckiego Janina Ewa Orzełowska. Podkreśliła ona znaczenie współpracy samorządów przy realizacji inwestycji ważnych dla mieszkańców. Wspomniała, że podczas pierwszych rozmów z dyrektorem i starostą powiatu węgrowskiego na temat dofinansowania budowy ZOL-u z budżetu województwa, zastanawiała się, skąd uda się pozyskać środki na wkład własny do 20 mln zł otrzymanych z KPO. Członkini Zarządu Województwa Mazowieckiego zaznaczyła, że przykład nowo otwartej inwestycji pokazuje, iż dzięki współpracy i zaangażowaniu różnych samorządów możliwe jest realizowanie ważnych dla mieszkańców przedsięwzięć.

– Jestem z pana dumna i dziękuję za tę determinację. Kiedy wtedy rozmawialiśmy, pan dyrektor powiedział prosto.  Brakuje nam 12 milionów i nie wiemy, co mamy zrobić. Dziękuję za determinację i doprowadzenie projektu do końca, za odwagę, by myśleć perspektywicznie i krok po kroku realizować swoje marzenia i zamierzenia. Panie dyrektorze, serdecznie gratuluję i życzę, żeby znalazł pan wreszcie czas dla siebie i rodziny, bo zawsze nam tego czasu brakuje – życzyła Janina Ewa Orzełowska.

Do gratulacji dołączyła również Halina Ulińska, reprezentująca Wojewodę Mazowieckiego w Radzie Społecznej SP ZOZ i pełniąca funkcję wiceburmistrza Węgrowa. Podkreśliła, że pomysł, projektowanie i budowa nowego obiektu były dużym wyzwaniem, a specyfika tego miejsca wiąże się nie tylko z leczeniem i opieką długoterminową, ale także ze wsparciem pacjentów. Życzyła placówce sukcesów w leczeniu, niesieniu ulgi w cierpieniu i pomaganiu chorym w powrocie do sprawności. Wyraziła również nadzieję, że ZOL będzie miejscem, w którym zapewniane będą najwyższe standardy opieki i profesjonalizm medyczny.

O realizacji inwestycji w ramach Krajowego Planu Odbudowy opowiedziała dyrektor Departamentu Oceny Inwestycji w Ministerstwie Zdrowia Ilona Hibner. Podkreśliła, że spośród około 300 szpitali wybrano 97 projektów o łącznej wartości dofinansowania wynoszącej 1,5 mld zł. Wśród nich znalazł się węgrowski szpital, który otrzymał maksymalną możliwą kwotę wsparcia – 20 mln zł. Pogratulowała Arturowi Skórze i jego zespołowi przygotowania wniosku oraz sprawnego przeprowadzenia inwestycji. 

Następnie wystąpiła Starosta Węgrowski Ewa Besztak. Pani starosta zaznaczyła, że mieszkańcy czekali na tę inwestycję od wielu lat, a jej realizacja wymagała współpracy wielu osób i instytucji oraz sprawnego działania pod dużą presją czasu. Zwróciła również uwagę, że radość z otwarcia nowego obiektu łączy się z pożegnaniem Artura Skóry, który przechodzi na emeryturę. Pani starosta nawiązała do podziękowań dla dyrektora, które rozpoczęła już podczas sesji Rady Powiatu Węgrowskiego i ponownie wyraziła wdzięczność za pracę na rzecz węgrowskiego szpitala.
– Dzisiejszy sukces ma wielu ojców, ale mózgiem całego tego procesu jest dyrektor Artur Skóra. Dziękujemy za tę inwestycję, ale także za niemal 28 lat kierowania naszym SP ZOZ-em. Pan dyrektor nie bał się podejmować odważnych decyzji i był niezwykle skuteczny w działaniu – podkreśliła starosta.

SAMORZĄDOWA ZRZUTKA I HONOROWY TYTUŁ

Po tych słowach, zaproszony na środek dyrektor Artur Skóra otrzymał kwiaty, a starosta Ewa Besztak nadała mu tytuł Honorowego Dyrektora SP ZOZ w Węgrowie. W dalszej części wystąpienia starosta podziękowała wszystkim samorządom i instytucjom, które wsparły finansowo inwestycję. Do 20 mln zł pozyskanych z Krajowego Planu Odbudowy brakujące 12,93 mln zł dołożyli: Powiat Węgrowski – 4,7 mln zł, samorządy miast i gmin z powiatu węgrowskiego – 1,7 mln zł (kwoty naliczone według algorytmu przyjętego do projektu – Gmina Łochów – 476 510 zł, Miasto Węgrów –  324 020 zł, Gmina Liw – 193 970 zł, Gmina Korytnica – 151 130 zł, Gmina Sadowne – 150 110 zł, Gmina Stoczek – 122 740 zł, Gmina Grębków – 116 960 zł, Gmina Miedzna – 98 090 zł oraz Gmina Wierzbno – 66 470 zł), Sejmik Województwa Mazowieckiego – 1,3 mln zł, a także wkład własny SPZOZ w Węgrowie – 5,23 mln zł! Całkowita wartość zadania wyniosła ponad 32,93 mln zł.

Następnie starosta podziękowała wszystkim instytucjom i samorządom gminnym za udzielone wsparcie finansowe, podkreślając znaczenie ich zaangażowania w realizację tej ważnej dla powiatu inwestycji. W imieniu samorządowców z powiatu węgrowskiego głos zabrał wójt gminy Grębków Bogdan Doliński. Wraz z podziękowaniami przekazał Arturowi Skórze upominki, wśród których znalazły się m.in. obraz oraz zaproszenie na kolację dla dyrektora i jego żony.

Po gratulacjach i podziękowaniach przyszedł czas na oficjalne otwarcie obiektu. Symbolicznego przecięcia wstęgi dokonali: dyrektor SP ZOZ Artur Skóra, jego następca Paweł Królasik, Starosta Węgrowski Ewa Besztak, Senator RP Maciej Górski, dyrektor Departamentu Oceny Inwestycji w Ministerstwie Zdrowia Ilona Hibner, członkini Zarządu Województwa Mazowieckiego Janina Ewa Orzełowska, reprezentująca wojewodę mazowieckiego w Radzie Społecznej SP ZOZ i pełniąca funkcję wiceburmistrza Węgrowa Halina Ulińska, przewodniczący Rady Powiatu Węgrowskiego Bogusław Szymański, wójt gminy Grębków Bogdan Doliński, burmistrz Węgrowa Paweł Marchela oraz koordynator nowo powołanego zakładu Emilia Ruszkowska. Następnie nowy budynek poświęcił dziekan węgrowski ks. prał. Leszek Gardziński.

Po zakończeniu uroczystości uczestnicy mogli zwiedzić budynek i zobaczyć niektóre wyposażone pomieszczenia. Według zapowiedzi nowo powołanego dyrektora Pawła Królasika, ZOL ma przyjąć pierwszych pacjentów jeszcze w tym roku, a najpóźniej na początku 2027 roku.